Alle ore 10.00 di questa mattina, Domenica di Pentecoste, il Santo Padre Francesco ha presieduto la Santa Messa nella Basilica di San Pietro.
Pubblichiamo di seguito l’Omelia che il Papa ha pronunciato nel corso della Celebrazione Eucaristica, dopo la proclamazione del Vangelo:
Omelia del Santo Padre
Il racconto della Pentecoste (cfr At 2,1-11), ci mostra due ambiti dell’azione dello Spirito Santo nella Chiesa: in noi e nella missione, con due caratteristiche: la forza e la gentilezza.
L’azione dello Spirito in noi è forte, come simboleggiano i segni del vento e del fuoco, che spesso nella Bibbia sono associati alla potenza di Dio (cfr Es 19,16-19). Senza questa forza, non riusciremmo mai a sconfiggere il male, né a vincere i desideri della carne di cui parla San Paolo, a vincere quelle pulsioni dell’anima: l’impurità, l’idolatria, le discordie, le invidie … (cfr Gal 5,19-21): con lo Spirito si possono vincere, Lui ci dà la forza per farlo, perché Lui entra nel nostro cuore “arido, rigido e gelido” (cfr Sequenza Veni Sancte Spiritus). Quelle pulsioni rovinano le nostre relazioni con gli altri e dividono le nostre comunità, e Lui entra nel cuore e guarisce tutto.
Ce lo mostra anche Gesù, quando, spinto dallo Spirito, si ritira per quaranta giorni nel deserto (cfr Mt 4,1-11) per essere tentato. E in quel tempo anche la sua umanità cresce, si rafforza e si prepara alla missione.
Contemporaneamente, l’agire del Paraclito in noi è anche gentile: è forte e gentile. Il vento e il fuoco non distruggono né inceneriscono quello che toccano: l’uno riempie la casa in cui si trovano i discepoli e l’altro si posa delicatamente, in forma di fiammelle, sul capo di ciascuno. E anche questa delicatezza è un tratto dell’agire di Dio che ritroviamo tante volte nella Bibbia.
Ed è bello vedere come la stessa mano robusta e callosa che prima ha dissodato le zolle delle passioni, poi delicatamente, messe a dimora le pianticelle della virtù, le “bagna”, le “cura” (cfr Sequenza) e le protegge con amore, perché crescano e si irrobustiscano, e noi possiamo gustare, dopo la fatica del combattimento contro il male, la dolcezza della misericordia e della comunione con Dio. Così è lo Spirito: forte, ci dà la forza per vincere, e anche delicato. Si parla dell’unzione dello Spirito, lo Spirito ci unge, è con noi. Come dice una bella preghiera della Chiesa antica: «La tua mitezza rimanga, o Signore, con me e così i frutti del tuo amore!» (Odi di Salomone, 14,6)
Lo Spirito Santo, disceso sui discepoli e fattosi vicino – cioè “paraclito” – agisce trasformando i loro cuori e infondendo in essi un’«audacia che li spinge a trasmettere agli altri la loro esperienza di Gesù e la speranza che li anima» (S. Giovanni Paolo II, Enc. Redemptoris missio, 24). Come testimonieranno poi Pietro e Giovanni davanti al Sinedrio, quando si pretenderà di imporre loro di «non parlare in alcun modo né di insegnare nel nome di Gesù» (At 4,18); essi risponderanno: «Noi non possiamo tacere quello che abbiamo visto e ascoltato» (v. 20). E per rispondere questo hanno la forza dello Spirito Santo.
E questo è importante anche per noi, che abbiamo avuto in dono lo Spirito nel Battesimo e nella Confermazione. Dal “cenacolo” di questa Basilica, come gli Apostoli, siamo inviati, oggi specialmente, ad annunciare il Vangelo a tutti, andando «sempre oltre, non solo in senso geografico, ma anche al di là delle barriere etniche e religiose, per una missione veramente universale» (Redemptoris missio, 25). E grazie allo Spirito possiamo e dobbiamo farlo con la stessa forza e con la stessa gentilezza.
Con la stessa forza: cioè, non con prepotenza e imposizioni – il cristiano non è prepotente, la sua forza è un’altra, e la forza dello Spirito –,nemmeno coi calcoli e colle furbizie, ma con l’energia che viene dalla fedeltà alla verità, che lo Spirito insegna ai nostri cuori e fa crescere in noi. E così noi ci arrendiamo allo Spirito, non ci arrendiamo alla forza del mondo, ma continuiamo a parlare di pace a chi vuole la guerra, a parlare di perdono a chi semina vendetta, a parlare di accoglienza e solidarietà a chi sbarra le porte ed erige barriere, a parlare di vita a chi sceglie la morte, a parlare di rispetto a chi ama umiliare, insultare e scartare, a parlare di fedeltà a chi rifiuta ogni legame, confondendo la libertà con un individualismo superficiale, opaco e vuoto. Senza lasciarci intimorire dalle difficoltà, né dalle derisioni, né dalle opposizioni che, oggi come ieri, non mancano mai nella vita apostolica (cfr At 4,1-31).
E nello stesso tempo in cui agiamo con questa forza, il nostro annuncio vuol essere gentile, per accogliere tutti. Non dimentichiamo questo: tutti, tutti, tutti. Non dimentichiamo quella parabola degli invitati a festa che non sono voluti andare: “Andate agli incroci delle strade e portate tutti, tutti, tutti, buoni e cattivi, tutti” (cfr Mt 22,9-10). Lo Spirito ci dà la forza per andare avanti e chiamare tutti con gentilezza, ci dà la gentilezza di accogliere tutti.
Tutti noi, fratelli e sorelle, abbiamo tanto bisogno di speranza, che non è ottimismo, no, è un’altra cosa. Abbiamo bisogno di speranza. La speranza la si raffigura come un’ancora, lì, alla riva, e noi, aggrappati alla corda, verso la speranza. Abbiamo bisogno di speranza, abbiamo bisogno di alzare gli occhi su orizzonti di pace, di fratellanza, di giustizia e di solidarietà. È questa l’unica via della vita, non ce n’è un’altra. Certo, purtroppo, spesso non appare facile, anzi a tratti si presenta tortuosa e in salita. Ma noi sappiamo che non siamo soli: abbiamo questa sicurezza che con l’aiuto dello Spirito Santo, con i suoi doni, insieme possiamo percorrerla e renderla sempre più percorribile anche per gli altri.
Rinnoviamo, fratelli e sorelle, la nostra fede nella presenza, accanto a noi, del Consolatore, e continuiamo a pregare:
Vieni, Spirito Creatore, illumina le nostre menti,
riempi della tua grazia i nostri cuori, guida i nostri passi,
dona al nostro mondo la tua pace.
Amen.
The account of Pentecost (cf. Acts 2:1-11) shows us two areas of the Holy Spirit’s working in the Church: in us and in mission, with two characteristics: power and gentleness.
The Spirit’s work in us is powerful, as symbolized by the signs of wind and fire, which are often associated with God’s power in the Bible (cf. Ex 19:16-19). Without such power we would never be able to defeat evil on our own, nor overcome the “desires of the flesh” that Saint Paul refers to, those drives of the soul: “impurity, idolatry, dissension, and envy” (cf. Gal 5:19-21). They can be overcome with the Spirit who gives us the power to do so, for he enters into our hearts that are “parched, stiff and cold” (cf. Sequence Veni Sancte Spiritus). These drives spoil our relationships with others and divide our communities, yet the Spirit enters into our hearts and heals everything.
Jesus too shows us this when, prompted by the Spirit, he withdraws for forty days and is tempted in the desert (cf. Mt. 4:1-11). During that time his humanity also grows, is strengthened and prepared for mission.
At the same time, the Paraclete’s working in us is also gentle: powerful and gentle. The wind and the fire do not destroy or reduce to ashes whatever they touch: the one fills the house where the disciples are, and the other rests gently, in the form of flames, on the head of each. This gentleness, too, is a feature of God’s way of acting, one that we frequently encounter in the Scriptures.
It is reassuring to see how the same sturdy, calloused hand that first breaks up the clods of our passions, then gently, after planting the seeds of virtue, “waters” them and “tends” them (cf. Sequence). He lovingly protects these virtues, so that they can grow stronger and so that, after the toil of combatting evil, we may taste the sweetness of mercy and communion with God. The Spirit is like this: powerful, giving us the power to overcome, and also gentle. We speak about the anointing of the Spirit, the Spirit anoints us for he is with us. As a beautiful prayer of the early Church says: “Let your gentleness, O Lord, and the fruits of your love, abide with me” (Odes of Solomon, 14:6).
The Holy Spirit, who descended upon the disciples and remained at their side, that is, as the “Paraclete”, transformed their hearts and instilled in them “a serene courage which impelled them to pass on to others their experience of Jesus and the hope which motivated them” (SAINT JOHN PAUL II, Redemptoris Missio, 24). Peter and John would later testify before the Sanhedrin, after being told “not to speak or teach at all in the name of Jesus” (Acts 4:18): “We cannot but speak of what we have seen and heard” (v. 20). And they possessed the power of the Holy Spirit to speak of these things.
This is also true of us, who received the Spirit in Baptism and Confirmation. From the “Upper Room” of this Basilica, like the Apostles, we too are being sent forth, particularly at the present time, to proclaim the Gospel to all. We are sent into the world “not only geographically but also beyond the frontiers of race and religion, for a truly universal mission” (Redemptoris Missio, 25). Thanks to the Spirit, we can and must do this with his own power and gentleness.
With the same power: that is, not with arrogance and impositions – a Christian is not arrogant, for his or her power is something else, it is the power of the Spirit – nor with calculation and cunning, but with the energy born of fidelity to the truth that the Spirit teaches us in our hearts and causes to grow within us. Consequently, we surrender to the Spirit, not to worldly power. We tirelessly proclaim peace to those who desire war, proclaim forgiveness to those who seek revenge, we proclaim welcome and solidarity to those who bar their doors and erect barriers, we proclaim life to those who choose death, we proclaim respect to those who love to humiliate, insult and reject, we proclaim fidelity to those who would sever every bond, thereby confusing freedom with a bleak and empty individualism. Nor are we intimidated by hardship, derision or opposition, which, today as always, are never lacking in the apostolate (cf. Acts 4:1-31).
At the same time that we act with this power, our proclamation seeks to be gentle, welcoming to everyone. Let us not forget this: everyone, everyone, everyone. Let us not forget the parable of those who were invited to the feast but did not want to go: “Go therefore to the streets and bring everyone, everyone, everyone, both the bad and the good, everyone” (cf. Mt 22:9-10). The Spirit grants us the power to go forth and call everyone with gentleness, he grants us the gentleness to welcome everyone.
All of us, brothers and sisters, are in great need of hope, which is not optimism; no, it is something else. We need hope. Hope is depicted as an anchor, there at the shore, and in clinging to its rope, we move toward hope. We need hope, we need to lift our gaze to horizons of peace, fraternity, justice and solidarity. This alone is the way of life, there is no other. Naturally, it is not always easy; indeed, there are times that the path is winding and uphill. Yet we know that we are not alone, we have the certainty that, by the help of the Holy Spirit and by his gifts, we can walk together and make that path more and more inviting for others as well.
Brothers and sisters, let us renew our faith in the presence of the Comforter, who is at our side, and continue to pray:
Come, Creator Spirit, enlighten our minds,
fill our hearts with your grace, guide our steps,
grant your peace to our world. Amen.
Opisie Pięćdziesiątnicy (por. Dz 2, 1-11) ukazuje nam dwa obszary działania Ducha Świętego w Kościele: w nas i w misji, z dwiema cechami: mocą i łagodnością.
Działanie Ducha Świętego w nas jest mocne, co symbolizują znaki wiatru i ognia, które w Biblii często kojarzone są z mocą Bożą (por. Wj 19, 16-19). Bez tej mocy nigdy nie bylibyśmy w stanie pokonać zła ani pożądań ciała, o których mówi św. Paweł, przezwyciężyć te bodźce duszy: „nieczystość [...], bałwochwalstwo [...], niezgodę [...], zazdrość” (por. Ga 5, 19-21): z Duchem można je pokonać, On daje nam siłę, aby to zrobić, ponieważ wchodzi do naszych serc „jałowych, zatwardziałych i oziębłych” (por. Sekwencja Veni Sancte Spiritus). Te bodźce rujnują nasze relacje z innymi i dzielą nasze wspólnoty, a On wkracza do serca i uzdrawia wszystko.
Jezus pokazuje nam to również, gdy kierowany Duchem Świętym udaje się na czterdzieści dni na pustynię (por. Mt 4, 1-11), aby doznawać kuszenia. W tym czasie, również Jego człowieczeństwo wzrasta, zostaje umocnione i przygotowuje się do misji.
Jednocześnie działanie Parakleta w nas jest również łagodne: jest mocne i łagodne. Wiatr i ogień nie niszczą ani nie spalają tego, czego dotykają: wiatr napełnia dom, w którym znajdują się uczniowie, a ogień spoczywa łagodnie, w postaci płomieni, na głowie każdego z nich. Owa delikatność jest również cechą Bożego działania, którą znajdujemy wiele razy w Biblii.
I to jest piękne, gdy widzimy, że ta sama silna i spracowana ręka, która najpierw spulchniła grudy namiętności, następnie łagodnie, po zasadzeniu sadzonek cnoty, „podlewa” je, „pielęgnuje” (por. Sekwencja) i chroni je z miłością, aby mogły rosnąć i stawać się silniejsze, a my, po znużeniu walką ze złem, mogliśmy zakosztować słodyczy miłosierdzia i komunii z Bogiem. Taki jest Duch: mocny, daje nam siłę by zwyciężać, a także delikatny. Mówimy o namaszczeniu Duchem, Duch nas namaszcza, On jest z nami. Jak mówi piękna modlitwa pierwotnego Kościoła: „Niech Twoja łagodność, Panie, trwa we mnie, a także owoce Twojej miłości!” (Ody Salomona, 14,6).
Duch Święty, który zstąpił na uczniów i stał się bliskim – to znaczy „Parakletem” – działa, przemieniając ich serca i zaszczepiając w nich „odwagę, która ich pobudza do przekazywania innym swego doświadczenia Jezusa” (św. Jan Paweł II, Enc. Redemptoris missio, 24). Jak zaświadczą później przed Sanhedrynem Piotr i Jan, kiedy zakazano im „w ogóle przemawiać, i nauczać w imię Jezusa” (Dz 4, 18), odpowiedzą: „nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli” (w. 20). Aby odpowiedzieć w taki sposób, mają moc Ducha Świętego.
Jest to również ważne dla nas, którzy otrzymaliśmy Ducha w sakramentach chrztu i bierzmowania. Z „wieczernika” tej Bazyliki, podobnie jak Apostołowie, jesteśmy posłani, szczególnie dzisiaj, aby głosić Ewangelię wszystkim, wychodząc „coraz dalej, nie tylko w sensie geograficznym, ale przekraczając bariery etniczne i religijne, z misją prawdziwie powszechną” (Redemptoris missio, 25). Dzięki Duchowi Świętemu możemy i musimy czynić to z tą samą mocą i z tą samą łagodnością.
Z tą samą mocą: czyli nie z arogancją i narzucaniem się – chrześcijanin nie jest apodyktyczny, jego siłą jest coś innego, jest to siła Ducha – ani z wyrachowaniem i przebiegłością, lecz z energią wypływającą z wierności prawdzie, której Duch uczy nasze serca i sprawia, że w nas wzrasta.
Zatem poddajemy się Duchowi, nie poddajemy się siłom świata, ale nadal mówimy o pokoju tym, którzy chcą wojny, mówimy o przebaczeniu tym, którzy sieją zemstę, mówimy o gościnności i solidarności tym, którzy zatrzaskują drzwi i stawiają bariery, mówimy o życiu tym, którzy wybierają śmierć, mówimy o szacunku dla tych, którzy lubią poniżać, obrażać i odrzucać, mówimy o wierności tym, którzy odrzucają wszelkie więzi, myląc wolność z powierzchownym, nieprzejrzystym i pustym indywidualizmem. Nie pozwalając się zastraszyć ani trudnościom, ani szyderstwom, ani przeciwnościom, których dziś, podobnie jak wczoraj, w życiu apostolskim nigdy nie brakuje (por. Dz 4, 1-31).
Jednocześnie, gdy działamy z tą siłą, nasze głoszenie powinno być łagodne, aby akceptować wszystkich,
Nie zapominajmy o tym: wszyscy, wszyscy, wszyscy. Nie zapominajmy o przypowieści o zaproszonych na ucztę, którzy nie chcieli iść: „Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście wszystkich, wszystkich, wszystkich, dobrych i złych, wszystkich” (por. Mt 22, 9-10). Duch Święty daje nam siłę, by iść i wzywać wszystkich z życzliwością, daje nam życzliwość, by przyjmować wszystkich.
My wszyscy, bracia i siostry, bardzo potrzebujemy nadziei, która nie jest optymizmem, nie, to coś innego. Potrzebujemy nadziei. Nadzieję przedstawia się jako kotwicę, tam, na brzegu, a my, trzymając się liny, kierujemy się ku nadziei. Potrzebujemy nadziei, potrzebujemy wzniesienia oczu ku perspektywom pokoju, braterstwa, sprawiedliwości i solidarności. To jedyna droga życia, nie ma innej. Oczywiście, niestety, często nie wydaje się łatwa, w rzeczy samej czasami jest kręta i pod górę. Ale wiemy, że nie jesteśmy sami: mamy te pewność, że z pomocą Ducha Świętego, z Jego darami, razem możemy nią kroczyć i czynić ją coraz bardziej osiągalną także dla innych.
Odnówmy, bracia i siostry, naszą wiarę w obecność Pocieszyciela u naszego boku i nadal się modlimy:
Przyjdź, Duchu Stworzycielu, oświeć nasze umysły,
napełnij nasze serca swoją łaską, kieruj naszymi krokami,
obdarz nasz świat swoim pokojem.
Amen.
عظة قداسة البابا فرنسيس
في القدّاس الإلهيّ
في عيد العنصرة
يوم الأحد 19 أيّار/مايو 2024
بازيليكا القدّيس بطرس
حادثة العنصرة (راجع أعمال الرّسل 2، 1-11)، تبيِّن لنا مجالَين لعمل الرّوح القدس في الكنيسة: فينا وفي الرّسالة. ويعمل بميزتَين: القوّة واللطف.
عمل الرُّوح فينا قوّة، وترمز إليه علامات الرّيح والنّار، والتي ترتبط غالبًا في الكتاب المقدّس بقوّة الله (راجع خروج 19، 16-19). بدون هذه القوّة لا نستطيع أبدًا أن ننتصر على الشّرّ، ولا أن نتغلّب على شهوات الجسد التي تكلّم عليها القدّيس بولس في القراءة الثّانية: "الزِّنى [...]، وعِبادة الأَوثانِ [...]، والخِصام [...] والحَسَد (غلاطيّة 5، 19–21): بالرّوح نستطيع أن ننتصر عليها، فهو يمنحنا القوّة لنقوم بذلك، لأنّه يدخل إلى قلبنا ”الجاف والقاسيّ والبارد“ (راجع النّشيد هيَّا أروحَ الخالِق). هذه الشّهوات تُفسد علاقاتنا مع الآخرين وتُدخل الانقسامات في جماعات المؤمنين، والرّوح يدخل القلب ويشفيّ كلّ شيء.
يسوع يبيِّن لنا هذا أيضًا عندما ابتعد، مدفوعًا بالرّوح، إلى الصّحراء أربعين يومًا (راجع متّى 4، 1-11) ليُجَرَّب. وفي ذلك الوقت نمت إنسانيَّته أيضًا وتقوّت واستعدت للرّسالة.
في الوقت نفسه، عمل الرّوح المؤيِّد فينا هو أيضًا لطيف. هو قويّ ولطيف. لم تدمّر الرّيح والنّار ولم تحرق ما لمست: ملأ الرّيح البيت حيث يوجد التّلاميذ ونزلت النّار عليهم بلطف، على شكل ألسنة، على رأس كلّ واحد. وهذا اللطف هو أيضًا ميزة من ميزات عمل الله التي نجدها مرات عديدة في الكتاب المقدّس.
وحسَنٌ أن نرى كيف أنّ اليّد القويّة الخشنة نفسها التي استأصلت أوّلًا تراب الأهواء، ثم زرعت برِقّة نباتات الفضيلة الصّغيرة، ”وسقتها“، و ”اعتنت بها“ (راجع النّشيد)، وحمتها بمحبّة، حتّى تنموَ وتصير أقوى، ونستطيع أن نتذوّق، بعد تعب محاربة الشّرّ، حلاوة الرّحمة والشّركة والوَحدة مع الله. وكما تقول صلاة جميلة في الكنيسة القديمة: "لتكن وداعتك يا ربّ معي، وثمار محبّتك!" (أناشيد سليمان، 14، 6).
بعد أن نزل الرّوح القدس على التّلاميذ وصار قريبًا منهم - أي ”البراقليط“ - عمل على تبديل قلوبهم وغرس فيهم "الجرأة التي تدفعهم إلى نقل خبرتهم مع يسوع إلى الآخرين والرّجاء الذي يُحييهم" (القدّيس يوحنّا بولس الثّاني، رسالة عامّة، رسالة الفادي، 24). كما شهد بعد ذلك بطرس ويوحنّا أمام المجمع، عندما حاولوا أن يجبروهما على "ألّا يَذكُرا اسمَ يَسوعَ أَو يُعَلِّما بِه" (أعمال الرّسل 4، 18) فأجابا: "أَمَّا نَحنُ فلا نَستَطيعُ السُّكوتَ عن ذِكْرِ ما رَأَينا وما سَمِعْنا" (الآية 20).
وهذا الأمر مهمّ أيضًا بالنّسبة لنا، نحن الذين نِلنا موهبة الرّوح القدس في المعموديّة والتّثبيت. من ”العلّيّة“ من هذه البازيليكا، ومثل الرّسل، أُرسلنا لنعلن بشارة الإنجيل للجميع، ولنذهب "دائمًا إلى ما هو أبعد، ليس فقط بالمعنى الجغرافي، بل أيضًا إلى ما هو أبعد من الحواجز العرقيّة والدّينيّة، من أجل رسالة شاملة حقًّا" (رسالة الفادي، 25). وبفضل الرّوح القدس، يمكننا وعلينا أن نقوم بذلك، بالقوّة نفسها وباللطف نفسه.
بالقوّة نفسها، لا بالغطرسة والإكراه، ولا حتّى بالحسابات والمَكر، بل بالطّاقة التي تأتي من أمانتنا للحقّ، والتي يعلّمنا إياها الرّوح القدس ويفيضها في قلوبنا وينمّيها فينا. إذّاك سنستسلم إلى الرّوح لا إلى قوّة العالم، وسنواصل في التّكلّم على السّلام إلى الذين يريدون الحرب، وعلى المغفرة إلى الذين يزرعون الانتقام، وعلى الاستقبال والتّضامن إلى الذين يغلقون الأبواب ويقيمون الحواجز، وعلى الحياة إلى الذين يختارون الموت، وعلى الاحترام إلى الذين يحبّون أن يُذلّوا ويهينوا ويقصوا الآخرين، وعلى الأمانة إلى الذين يرفضون أيّ رابط، ويخلطون بين الحرّيّة والفرديّة السّطحيّة، والمُبهَمة والفارغة. دون أن نخاف من الصّعوبات، ولا من الاستهزاء بنا، ولا من المعارضات التي لا تنقص أبدًا في الحياة الرّسوليّة، اليوم كما في الأمس (راجع أعمال الرّسل 4، 1-31).
وفي الوقت نفسه الذي نعمل فيه بهذه القوّة، تريد أن تكون بشارتنا لطيفة، حتّى نستقبل الجميع. لا ننسَ هذا: الجميع، الجميع، الجميع. لا ننسَ مَثَل المدعوّين إلى العرس الذين لم يرغبوا في الذّهاب إلى العرس: ”اذهَبوا إِلى مفارِقِ الطُّرُق وادعُوا الجميع، الجميع، الجميع، الأخيار والأشرار، الجميع“ (راجع متّى 22، 9-10). الرّوح يمنحنا القوّة لنستمرّ وندعو الجميع بلطف، ويمنحنا اللطف لنستقبل الجميع.
كلّنا، أيّها الإخوة والأخوات، بحاجة ماسّة إلى الرّجاء، وإلى أن نرفع عيوننا إلى آفاق السّلام والأخوّة والعدل والتّضامن. هذا هو طريق الحياة الوحيد، ولا يوجد طريق آخر. بالتّأكيد، يبدو أنّ الأمر ليس غالبًا سهلًا، للأسف، بل في بعض الأحيان يبدو متعرّجًا وشاقًّا. لكنّنا نعلم أنّنا لسنا وحدنا، وأنّه يمكننا بمساعدة الرّوح القدس، ومواهبه، أن نسير في هذا الطّريق ونجعله صالحًا للسّير للآخرين أيضًا.
أيّها الإخوة والأخوات، لنجدّد إيماننا بحضور المعزّي بجانبنا، ولنواصل الصّلاة:
هيَّا أروحَ الخالِق، وأنر عقولنا،
واملأ قلوبنا بنعمتك، واهدِ خطواتنا،
وامنح عالمنا سلامك.
آمين.
© http://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino.html - 19 maggio 2024